هاى چركين را به‌وسيله پمادى بر پايه عسل و روغن ماهى پيشنهاد مىكند . مشاهدات بالينى نشان مىدهند كه وجود عسل در زخم باعث بالا رفتن مقدار گلوتايتون مىشود كه نقش مهمى در فرآيند پس دادن و پس گرفتن اكسيژن اندام داشته تقسيم و رشد ياخته را برمىانگيزد و در نتيجه ، به درمان كمك مىكند . آنتى بيوتيك موجود در عسل باعث به هم آمدن زخم‌ها مىگردد [ 9 ، ص 76 ] . در عسل ، مقدار رطوبت پايين و فشار اسمزى زياد است و اسيدى بودنش باعث متوقف كردن فعاليت‌هاى عوامل عفونت‌زا و ميكروب‌ها مىشود . غلظت عسل باعث مىگردد پوششى سترون روى زخم‌ها قرار گيرد . عسل تراوش‌هايى از خود بيرون مىدهد كه به اندازه كافى همه جاى زخم را مىپوشاند ، چرك‌ها را خشك مىكند و از تغيير شكل و چروكيدگى بافت‌ها و جاى زخم‌ها جلوگيرى مىكند . عسل براى از بين بردن دمل‌هاى كوچك چركى ، طاعون و و با سودبخش شناخته شده است [ 4 ، ص 80 و 79 ] . عسل به دليل داشتن خصوصيات فيزيكى و شيميايى در درمان سوختگى بسيار سودمند است و مانع رسيدن هوا به محل سوختگى شده ، از تاول زدن جلوگيرى مىكند و زخم زود بهبود مىيابد . عسل هم عارى از باكترىها است و هم ضد باكترى و ميكروب . ابتدا محل سوختگى را با يك محلول نمكى موسوم به « نرمال سالين » تميز كرده ، سپس مقدارى عسل روى زخم مىمالند و روى زخم را با قشر نازكى از عسل مىپوشانند و با گاز استريل باندپيچى مىكنند . اين عمل حد اقل بايد روزى يك‌بار انجام شود [ 1 ، ص 81 ] . 6 . عسل و بيمارىهاى سرماخوردگى : عسل خالص يا آميخته با غذا و دارو ، مانند شير گرم ، آب‌ليمو ، دم‌كرده اكليل كوهى و . . . عامل مؤثرى در